Ook ik moet helaas zeggen dat de bevalling en de periode direct daarna één van de meest afschuwelijke ervaringen van mijn leven zijn geweest. Ik heb meerdere bevallingen gehad in andere ziekenhuizen en dit heb ik nog nooit zo meegemaakt en dat is nog voorzichtig gezegd. Het is inmiddels maanden geleden, maar ik merk dat ik hier nu pas enigszins van de schrik begin te herstellen. Vanwege plekgebrek in mijn eigen ziekenhuis moest ik hier bevallen. Tijdens het opvangen van de weeën was ik volledig uitgeput. De dienstdoende arts reageerde snauwend en onvriendelijk; ik heb me nog nooit zo klein en ongehoord gevoeld. Er werd nauwelijks geluisterd naar mijn pijn en mijn situatie. Het gevoel dat ik tot last was, was overduidelijk iets wat ook door mijn moeder werd opgemerkt. Ik woon zelf twee provincies verderop. Mijn moeder is de volgende middag naar mij toe gekomen en heeft hier uren voor gereden. Ondanks dat ik meerdere keren aangaf dat de bevalling elk moment kon beginnen, werd zij dringend verzocht te vertrekken. Er werd geen enkele ruimte geboden voor begrip of menselijkheid. Ironisch genoeg begon de bevalling ongeveer een uur nadat mijn moeder was vertrokken. Gelukkig was er op dat moment een personeelswissel. De nieuwe artsen en met name de verpleegkundige Julie luisterden wél naar mij en schaalden direct de juiste hulp in. Zij was een enorme steun waarvoor mijn oprechte dank. Wat de ervaring extra heftig maakte, is dat ik vrijwel direct na de bevalling van de afdeling werd verplaatst. Ondanks eerdere bevallingen was dit voor mij ongekend zwaar en overweldigend. Het voelde onpersoonlijk en hard. Ik begrijp dat er sprake kan zijn van drukte en tekort aan plekken, maar ik had op zijn minst begrip, rust of een aparte ruimte verwacht om even bij te komen. Zeker in zo’n groot ziekenhuis zou daar ruimte voor moeten zijn. Heel jammer. Deze ervaring heeft diepe indruk op mij gemaakt, en helaas niet in positieve zin.
Translated by Google
